شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 9884

دوش گفتا ز تیرگی شب من / زلف حور است و رای اهریمن 

اگر عاقل بود داند که مجنون صبر نتواند / شتر جایی بخواباند که لیلی را بود منزل 

گل ز شبنم نتوانست عرق کردن خشک / بس که در کوی تو بازار تماشا گرم است

چو نامردم آواز مردم شنید / میان خطر جای بودن ندید 

بر زمین چسبیدگان را شهپر معراج نیست / در نیابد هر گران‌جانی مکان عشق را

به راه مدح تو چون پای فکر آبله شد / مرا به دست چه باشد به جز دعا کردن

چو دید سبزه که گل پای در رکاب آورد / کشید نیمچه یعنی که خسرو است سوار

عشقم از روی طبق پرده‌ی تقوی برداشت / طبل پنهان چه زنم تشت من از بام افتاد