شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18210

که آیم ببوسم رکیب تو را / ستایش کنم فرّ و زیب تو را

درین دو روزه توقف که بوکه خود نبود / درین مقام فسوس و درین سرای فریب

این جهان را به‌جز از خوابی و بازی مشمار / گر مقری به خدا و به رسول و به کتیب

نَخَلد ناوک آن نرگس خون‌خوار دلم / تا سلیح دلم آن زلف زره‌وار بود

راحت و رنج حیات گذران است چو                           موج نشود شدی و غم پای نفس را زنجیر

رنج غم و شادی مبر کو مطرب و کو نوحه‌گر                مشت سپند بی‌خبر دارد در این مجمر (آتشدان) صدا

دوام خندۀ شادی چو غنچه یک دهن است                خوشم به تنگ‌دلی با غم همیشۀ خویش

شادی و غم هر دو را بنیاد بر باد هواست                     تا نگه کردی هم آن «اهلی»، هم این خواهد گذشت

گیسوی تو گر سر کشد او را چه توان گفت؟ / با هندوی کژطبع محاکا نتوان کرد

برو ای شب ز پیش من مپیچان زلف و گیسو را / که جز آن جعد و گیسو را نمی‌دانم، نمی‌دانم

با تو ام گرچه به گیسوی تو دستم نرسد / با تو هرچند که بی‌دسترسی نتوان بود

ای پری‌ تنها دل فخری نه در گیسوی توست / منزل صد دل شمر هر تار موی خویش را