شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - علوم و فنون ادبی 2 | آزمون شماره 15163

حکومت صفوی به شعر مدحی و درباری و عاشقانه بهایی نمی‌داد و از طرف دیگر با آموزه‌های سنتی عرفانی در تضاد بود.

شاعران به موضوع‌هایی مثل اندرز، مضمون‌آفرینی و باریک‌اندیشی روی آوردند.

شعر از تصرف شاعران باسواد و آگاه به فنون ادب خارج شد.

دایرۀ واژگان شعر محدود شد و بسیاری از لغات ادبی قدیم وارد صحنۀ شعر شد.

در قرن هشتم نثر فنّی از میان می‌رود و نثر ساده در اکثر کتاب‌ها جای نثر فنّی را می‌گیرد.

ساده‌نویسی در نثر تاریخی این دوره نیز آشکار است ولی این سادگی در همه آثار یکسان نیست.

واژگان ترکی و مغولی نیز با تشویق حوزه ادبی هرات وارد نثر فارسی این دوره می‌شوند.

مدّعیان عرفان، در این دوره به درسی‌کردن عرفان و شرح اصطلاحات پیچیده پرداختند.

با انتقال قدرت از مرکز ایران به خراسان، زبان و ادبیات فارسی در ناحیۀ عراق عجم گسترش یافت.

وضعیت زبان و ادبیات فارسی در این دوره، مثل بسیاری از دانش‌های دیگر، با دوره‌های پیش از خود متفاوت شد و به نوعی دچار سستی و نابسامانی گردید.

بزرگانی چون نجم‌الدین کبری، فریدالدین عطار نیشابوری و کمال‌الدین اسماعیل، در یورش ویرانگر مغول کشته شدند.

قالب مثنوی برای ظهور عاطفه، اخلاق و عرفان میدان فراخی پدید آورد.

 حملات متعدد بیگانگان که به نابودی کتابخانه‌ها منجر شد،‌ از دلایل حذف ویژگی‌های سبکی زبان قدیم در آثار این دوره است.

 با از بین رفتن سلطه حکومت بغداد بر ایران، کاربرد لغات عربی کم شد و از طرفی حملات تیموریان و ازبکان، سبب رواج لغات ترکی گردید.

 لغات مربوط به مذاهب و آداب و رسوم هندوان در این دوره به حوزه شعر و ادب وارد شد.

طول و عرض معنای شعر در این سبک از یک بیت، پیش‌تر نمی‌رود.