شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 20876

بخندد همی باغ چون روی دلبر/ ببوید همی خاک چون مشک اذفر

بسی رنج بردم در این سال سی/ عجم زنده کردم بدین پارسی

با من بگو تا کیستی؟ مهری بگو، ماهی بگو/ خوابی؟ خیالی؟ چیستی؟ اشکی بگو، آهی بگو

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکیّ و خدایی/ نروم جز به همان ره که توام راه نمایی

عشق چه و مرتبه عشق چیست؟ = عِشق چِهُ مَرتَبِ یِ عِشق چیست؟

از این باد ار مدد خواهی، چراغ دل برافروزی = اَزین بادَر مَدد خاهی چِراغِ دِل بَرَفروزی

دست از مس وجود چو مردان ره بشوی = دست از مسِ وُجود چُو مردان رَ بِشوی

اگر جنگ خواهی و خون ریختن = اگر جَنگ خواهی وَ خون ریختَن

دلم از داغ او گداخت رهی / لاله داغدیده را مانم

نگشاید دلم چو غنچه اگر / ساغری از لبش نبوید باز

همه گو باد ببر خرمن عمر / دو جهان بی تو نیرزد دو جوم

تو و طوبی و ما و قامت یار / فکر هر کس به قدر همت اوست

همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی / به پیام آشنایان بنوازد آشنا را

حافظ مرید جام می است ای صبا برو / وز بنده بندگی برسان شیخ جام را

ترسم این قوم که بر دُردکشان می‌خندند / در سرِ کارِ خرابات کنند ایمان را

رونق عهد شباب است دگر بستان را / می‌رسد مژده گل بلبل خوش‌الحان را

آن قاصد است باده که جان است مقصدش / جز وی به جان ما که رساند سلام ما

گر دیگران به منظر زیبا نظر کنند / ما را نظر به قدرت پروردگار اوست

ای بسا صیاد بی‌رحمت مدام / بهر این پرها نهد هر سوی دام

ز بذل نعمت و مسکین‌نوازی کرمش / به گنج فقر و قناعت بود بهشت نعیم