شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 2151

شاعرانی همچون ادیب الممالک فراهانی و بهار به قالب‌هایی همچون قصیده و مثنوی توجه بیشتری داشتند.

شاعرانی همچون میرزادۀ عشقی، نوآوری‌هایی در عرصۀ تخیل پدید آوردند.

گروهی که به زبان مردم کوچه بازار شعر می‌سرودند و به سرودن ترانه و پایبندی به موسیقی و عروض، التزام و رغبت داستند.

شاعرانی که به زبان مردم عادی شعر می‌گفتند، شعر را وسیله‌ای برای بیان مقاصد خود می‌دانستند.

ادبیات سیاسی در ایران از رهگذر نقد شرایط موجود در این عصر شکل گرفت.

ترجمه و نشر کتاب‌های غربی در شکل‌گیری جنبش ضد استعماری و ضد استبدادی این دوره نقش داشت.

از شاخص‌ترین درون‌مایه‌های شعر فارسی در این دوره «آزادی، قانون و وطن» بود.

آخوندزاده، طالبوف و میرزا آقاخان کرمانی از شاعران منتقد بودند که به شکل‌گیری ادبیات بیداری کمک کردند.

ابهام در شعر معاصر پسندیده است و معنی‌گریزی، از ویژگی‌های شعر این دوره است.

در سال‌های نخست انقلاب تحت تأثیر ادبیات معاصر قبل از انقلاب، نمادگرایی در شعر انقلاب رواج داشت.

از آغاز دهه هفتاد، مانند قبل از انقلاب، گرایش به داستان کوتاه بیشتر شد.

روی آوردن به مفاهیم انتزاعی در شعر دوره انقلاب باعث ایجاد برخی ویژگی‌های زبانی مانند آشنایی‌زدایی و ترکیب‌های بدیع شد.

حقوق خویش ز مردان اگر زنان گیرند       در این میان من و صد دشت زن سپاه من است

بود اگر جامعه بیدار در این دار خراب       جای سردار سپه جز به سرِ دار نبود

دو پاره بنده آزی مگو ز آزادی           که نفس چاکر آز است و خواجه چاکر نفس

آن آتشی که خاک وطن گرم بود از آن         طوری به باد رفت کز آن اخگری نماند