شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یازدهم : پایه های آوایی همسان دو لختی | آزمون شماره 15348

خورشید را کسوفی مه را بود خسوفی

گویند جمله یاران باطل شدند و مردند 

باطل نگردد آن کو بر حق کند تولا

گر سیل عالم پر شود هر موج چون اشتر شود

ما را نظر به خیر است از حسن ماهرویان / هر کاو به شر کند میل او خود بشر نباشد 

خفتن عاشق یکی است بر سر دیبا و خار / چون نتواند کشید دست در آغوش یار 

هشیار کسی باید کز عشق بپرهیزد / وین طبع که من دارم با عقل نیامیزد 

بیا که نوبت صلح است و دوستی و عنایت / به شرط آنکه نگوییم از آنچه رفت حکایت 

بس که به بوی وصل خود، هر نفسی دمی زنم (مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن)

چون سرو جویباری برطرف چشمه رسته (مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن)

من به فغان نواگری یاد دهم رباب را (مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن)

چون شمع سری دارم بر باد هوا رفته (مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن)

در آب فکن ساقی بط ‌زاده‌ آبی را / بشتاب و شتاب اولی مستان شبابی را

هم ‌بزن بر ساقیان آن درد دردانگیز را / هم بخور با صوفیان پالوده‌‌ای بی‌دود را

تو گویی گرفتار هجرم مگر / که واصل تویی هجر گیرا تویی

ز فلک فتاد طشتم، به محیط غرقه گشتم / به درون بحر جز تو دلم آشنا ندارد