شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هشتم: وزن شعر فارسی | آزمون شماره 13216

دلق ازرق به می لعل گرو خواهم کرد: دلقِ اَزرق بِ مِیِ لَعل گِرُ خواهم کرد

مگذر از یار و در این واقعه مگذار مرا: مگذَرَز یارُ دَرین واقِعِ مَگذار مَرا

در حلقه‌ دردی‌کشان بِخرامُ و گیسو بَرفِشان: دَر حَلقِ یِ دُردی‌کِشان بخرامُ گیسو بَرفشان

بت‌پرستان پیش رویش بشکنند اصنام را: بُت‌پرستان پیش رویَش بِشکَنن

کَببادِ، خوردن، مآخذ، مسلما: کبَبادِ، خُردَن، مَاخَذ، مُسَللَمَن

مؤنث، میوۀ به، رؤیایی، برآورد: مُ ءَننَث، میوه به، رُویایی، بَراوَرد

روح الامین، هوی، مجعّد، بوسنی: روحُ الاَمین، هَوا، مُجَععَد، بوسنی

به تندی، سر و تن، مأوا، خوشخو: بِ تُندی، سَرُتَن، مَءوا، خُشخو

همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی / به پیام آشنایان بنوازد آشنا را

حافظ مرید جام می است ای صبا برو / وز بنده بندگی برسان شیخ جام را

ترسم این قوم که بر دُردکشان می‌خندند / در سرِ کارِ خرابات کنند ایمان را

رونق عهد شباب است دگر بستان را / می‌رسد مژده گل بلبل خوش‌الحان را

رازی که بَرِ غیر نگفتیم و نگوییم / با دوست بگوییم که او محرم راز است

بشوی اوراق اگر همدرس مایی / که علم عشق در دفتر نباشد

سَرِ آن ندارد امشب که برآید آفتابی / چه خیال‌ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

نه همین می‌رمد آن نوگل خندان از من / می‌کشد خار در این بادیه، دامان از من