شرکت در آزمون آنلاین فارسی نهم - فارسی نهم | آزمون شماره 14717

سخن آخر به دهان می‌گذرد موذی را / سخنش تلخ نخواهی دهنش شیرین کن  

به بد گفتن خلق چون دم زدی / اگر راست گویی سخن هم بدی

مجال سخن تا نیابی مگوی / چو میدان نبینی نگهدار گوی

آنان که به کنج عافیت بنشستند / دندان سگ و دهان مردم بستند  

چندین چه ترسی از جحیم والله غفورٌ رحیم.

بنفشه چون تائبان بگداخته و سر خجالت در پیش انداخته.

سبزه‌زار نموداری بود از فردوس چشم‌نواز، خاک او عنبرسرشت.

نیلوفر چون اهل کرامات در اظهار مقامات.

گفتم بزنم بر آتش آبی                                            وین آتش دل نه جای آب است

هر که در آتش عشقش نبود طاقت سوز                 گو به نزدیک مرو کآفت پروانه پر است

بر راه باد، عود در آتش نهاده‌اند                                 یا خود در آن زمین که تویی خاک عنبر است

حلقه گرد من زنید ای پیکران آب و گل                         آتشی در سینه دارم از نیاکان شما