شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 14343

امثال و شعر و حکایت درج کردیم و برخی از عمر گران‌مایه خرج.

سرهنگ‌زاده ای دیدم که عقل و کیاستی و فهم و فراستی زایدالوصف داشت.

دست تطاول به مال رعیت دراز کرده بود و جور و اذیّت آغاز نهاده.

اسبم در این واقعه بی جو بود و نمد زین به گرو.

تا در طلب آن بپویم و دور و نزدیک بجویم.

دهشت به خود راه ندهد و خوف و حیرت را در حواشی دل مجال نگذارد.

و این نیک آسان بودی بر من، که در صحت زن تو راحت است و در فرفت دل مرا فراغت.

که من در ملک عمر به آخر رسانیده‌ام و گرم و سرد روزگار چشیده.

عذاب است این جهان بی تو مبادا یک زمان بی ‌تو/ به جان تو که جان بی تو شکنجه‌ست و بلا بر ما

ایا شاهنشه قاهر چه قحط رحمتست آخر / دمی که تو نه‌ای حاضر گرفت آتش چنین بالا

تویی دریا منم ماهی چنان دارم که می‌خواهی / بکن رحمت بکن شاهی که از تو مانده‌ام تنها

اگر آتش تو را بیند چنان در گوشه بنشیند / کز آتش هر که گل چیند دهد آتش گل مینا

فی‌الجمله زبان از مکالمه او درکشیدن قوّت نداشتم و روی از محاوره او گردانیدن مروّت ندانستم که یار موافق بود و ارادت صادق.

عاقلی را پرسیدند نیک‌بخت کیست و بدبختی چیست؟ گفت نیک‌بخت آن که خورد و کشت و بدبخت آن که مرد و هشت.

روی آن در مصلحتی بود و بنای این بر خبثی و خردمندان گفته‌اند دروغی مصلحت‌آمیز به که راستی فتنه‌انگیز.

امّا بنده امیدوارست که در صحبت صالحان تربیت پذیرد و خوی خردمندان گیرد که هنوز طفل است.