شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18760

عروس خاطر من نیست زان قبیل که او/به جز قبول جنابت کند قبول صداق

ای دل چو زمانه می کند غمناکت / ناگه برود ز تن روان پاکت

از رنج کشیدن آدمی حر گردد / قطره چو کشد حبس صدف در گردد

این همه غم کز دل پرخون خورم / چون نه من آورده ام من چون برم

چون بگشایم ز سر مو شکن/ ماه ببیند رخ خود را به من

قطره باران که در افتد به خاک / زو بدمد بس گهر تابناک

چون بدوم سبزه در آغوش من / بوسه زند بر سر و بر دوش من

گفت: درین معرکه یکتا منم/ تاج سر گلبن و صحرا منم

ضمیر دل نگشایم به کس مرا آن به / که روزگار غیور است و ناگهان گیرد

ای رستخیز ناگهان وی رحمت بی‌منتها / ای آتشی افروخته در بیشه اندیشه‌ها

چو فتنه مست شود ناگهان برآشوبند / چه چیز بند کند مست بی‌محابا را؟

ناگهان گردی بخیزد زان سوی محو فنا / که تو را وهمی نبوده زان طریق ماورا

چو سهراب شیراوژن، او را بدید / بخندید و لب را به دندان گزید (مفهوم: لبخند همراه با تأسف)

کمان را به زه کرد و بگشاد بر / نبد مرغ را پیش تیرش گذر (مفهوم: آماده شدن برای تیراندازی)

سپهبد، عنان، اژدها را سپرد / به خشم از جهان، روشنایی ببرد (عنان سپردن: کنایه از تازاندن اسب)

نباشی‌ بس‌ ایمن‌ به‌ بازوی خویش / خورد گاوِ نادان ز پهلوی خویش (مفهوم: آسیب‌پذیری از غرور به داشته‌ها)