شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20739

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم / موجیم که آسودگی ما عدم ماست

) آرام در طریقت ما نیست غیر مرگ / هنگامه‌ی گرم ساز نفس‌ها تپیدن است

موج و طوفان و نهنگ است در این دریا / باید اندیشه کند زین همه کشتیبان

موج دریا را به ساحل هم‌نشینی تهمت است / بی‌قراران نذر منزل کرده‌اند آرام را

رسید عمر به پایان و داستان فراق / ز حد گذشت و به پایان نمی‌رسد طومار

به باغ بلبل خوش‌نغمه‌ی سحرخوان بین / که روز و شب سبق عشق می‌کند تکرار

بکش جفای رقیب ار حبیب می‌خواهی / کنار گل نبری گر کنی کناره ز خار

به روی خوب وی آن کس نظر کند خواجو / که پشت بر دو جهان کرد و روی بر دیوار

اخلاص در اعمال صفت عابدانست و صدق در احوال صفت عارفانست، عابد در آرزوی بهشت است و حور و قصور و عارف در بحر عیان غرقه نور، آن گه گفت: «وَ لَلْآخِرَةُ أَکْبَرُ دَرَجاتٍ وَ أَکْبَرُ تَفْضِیلًا» درجات آخرت برتر و تفاضل در آن جهان عظیم‌تر و بزرگوارتر.

عاقل را چهار ساعت بود که سعادت خویش در آن طلب کند، و روزگار خویش به آن بیاراید: ساعتی که در آن حساب خویش کند، و اعمال و احوال خود سنجد، و ساعتی که وی را در آن با حق رازی بود، و نیازی نماید، و ساعتی که در آن تدبیر معاش خویش بجای آرد، و ساعتی که در مناجات و بدانچه او را دادند از دنیا بیاساید.

الهی! اگر کسی تو را به طلب یافت، من خود طلب از تو یافتم. ار کسی تو را به جستن یافت، من به گریختن یافتم. الهی! چون وجود تو پیش از طلب و طالب است، طالب از آن در طلب است که بی‌قراری بر او چیره است. عجب آنست که یافت نقد شد و طلب برنخاست. حق دیده‌ور شد، و پرده عزّت به‌جاست.

ملک وی به ملک کس ماننده نیست، و کس را بر وی در آن حکم نیست، و آنچه کند در آفریده خود به حجّت خداوندی خود، از وی داد است و ستم نیست. بیداد آن باشد که کسی کاری کند که آن کار آن کس را نرسد، و اللَّه را رسد هر چه کند به حجّت آفریدگاری و کردگاری و پادشاهی.