شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - درس یکم : نیکی | آزمون شماره 1287

با که کردستی این صحبت و این عشرت/ بر تن خویش نبوده است تو را همیت

شاید که همتم نبود صحبت جهان/چون نیست جز که مالش من هیچ همتش

رزق هر چند بی گمان برسد/ شرط عقل است جستن از درها 

معیار دوستان دغل روز حاجت است/قرضی به رسم تجربه از دوستان طلب 

او رفت و نماند در دلم تیمارش / آری برود گل و بماند خارش

تکاور دست برد از باد می برد/زمین را دور چرخ از یاد می برد

گر پردۀ هستیت بسوزی به ریاضت / بیرون شوی زین ورطه که این خلق در آن است

همگان وقت بلاها بستایند خدا را / تو شب و روز مهیا چو فلک جازم و حازم

گر آزاده‌ای بر زمین خُسب و بس / مکن بهر قالی زمین¬بوسِ کس

به اخلاق، نرمی مکن با درشت / که سگ را نمالند چون گربه، پشت

چنین آن دو ماهر در آداب ضرب / ز هم رد نمودند هفتاد حرب

گر سر اسرار دین داری، بگوی / ترک این دنیای مرداری بگوی