شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 15545

دانه باشی مرغکانت برچنند/ غنچه باشی کودکانت برکنند

برگ بی برگی بود ما را نوال/ مرگ بی مرگی بود ما را حلال

ما برون را ننگریم و قال را/ ما درون را بنگریم و حال را

تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز/ وگرنه عاشق و معشوق راز دارانند

تا توانی از نیکی‌کردن میاسا و خود را به نیکی و نیکوکاری به مردم نما

رنج هیچ کس ضایع مکن و همه کس را به‌سزا حق‌شناس باش

اثر غم و شادی پیش مردمان بر خود پیدا مکن

هرکه دست از جان بشوید هرچه در دل دارد بگوید

گوشمال آخر شود دست نوازش ساز را / سر مکش گر گوشمالی می‌دهد دوران تو را

دل پروانه صفت گرچه پر و بال بسوخت / همچنان ز آتش عشق تو اثر نیست مرا

بوته خاری است جنت موی دیدار تو را / سیر چشمی می‌کند مکروه هر مرغوب را

دلبر بی‌کینه ما شمع دل سینه ما / در دو جهان در دو سرا کار تو داری صنما

آن دیده و دیدار بین وان غمزه پرکار بین/ هان خفته خمّار بین زان فتنه بیدار آمده

آن دلبر غمّاز من، انجام من آغاز من/ آزاده سرو ناز من گویی به رفتار آمده

دل پر غم و اندوه شد غم در دلم انبوه شد/ دل کاه و غم چون کوه شد از بس گران‌بار آمده

خالش به پشت لب نگر بر روز روشن شب ‌نگر/ آن سیم‌گون غبغب نگر ماهی نگون‌سار آمده

دست انابت به امید اجابت به درگاه حق بردارد.

فلان را اصلی است پاک و طینتی است صاف.

گاه مجرمان را ثواب کردار مخلصان ارزانی می‌دارند و گاه ناصحان را عذاب زلّت جانیان می‌نمایند.

نصیحت پادشاهان کردن، کسی را مسلّم بُوَد که بیم سر ندارد یا امید زر.