شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 27646

زبان فارسی باستان در دوره هخامنشیان رایج بود. آثار برجای مانده این زبان به خط میخی است.

زبان پارتی در دوره اشکانیان رایج بود و تا اوایل دوره ساسانی نیز آثاری به این زبان تألیف می‌شده است.

شاخه شمالی از گروه غربی فارسی میانه را پهلوانیک می‌گویند.

منظومه‌هایی چون یادگار زریران و درخت آسوریک اصلی پهلوی دارند.

یک دل پر درد دارم و یک جان پر زجر.

فلان را اصلی است پاک و طینتی است صاف، دارای گوهری است شریف و صاحب طبعی است کریم.

هرگاه که یکی از بندگان گنه‌کار پریشان‌روزگار دست انابت به امید اجابت به درگاه حق جل و علا بردارد.

گفتی خرده مینا بر خاکش ریخته و عقد ثریا در تاکش آویخته.

حدود سال 346 قمری به فرمان ابومنصور عبدالرزّاق تألیف شد.

موضوع آن تاریخ گذشته ایران است.

عده‌ای از دانشوران خراسان آن را نوشتند.

امروزه بخش قابل توجّهی از آن باقی مانده است.

از ترکیب‌های تازه، استعاره‌های دلپذیر و تشبیهات گوناگون استفاده می‌کردند.

انواع توصیف را در اشعار به‌کار می‌گرفتند.

مفاهیم ذهنی آنان از قلمرو تعالیم کلیّ اخلاقی فراتر نمی‌رفت.

شاعران این عصر، بیشتر به واقعیت درونی نظر داشتند.

امیران سامانی، شاعران فارسی‌گوی را تشویق می‌کردند  عده‌ای از دانشوران خراسان

امیران سامانی، مترجمان را به ترجمه کتاب‌های معتبری به نثر فارسی ترغیب می‌کردند  محمدبن جریر طبری

امیران سامانی، دانشمندان را به تألیف آثار فلسفی و طبی تشویق می‌کردند  محمدبن جریر طبری

امیران سامانی، آداب و رسوم ملّی ایران را ترویج می‌کردند  عده‌ای از دانشوران خراسان