شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 11990

طناب دار چو بر گردنت نهد باطل / تو جز به نیکی و حق سوی دیگری مگرای

فرمانده سپهر چو حكمی نوشت و داد / كس دم نمیزند که صواب است یا خطا 

عوض هر چه فلک داد به من، عمر ستد / نکند فایده فریاد که اینش هنر است 

کسی سر نهد بر فسونش که چون مار / ز عقل و ز دین دست و پایی ندارد

برتر ز صفات خرد و دانش و عقل است / بیرون ز ضمیر دل و اندیشه جان است 

نه حلال است که دیدار تو بیند هر کس / که حرام است بر آن کش نظری طاهر نیست

بگفتا گر به سر یابیش خشنود / بگفت از گردن این وام افکنم زود 

ز جور چرخ چو حافظ به جان رسید لبت / به سوی دیو محن، ناوک شهاب‌‌ انداز

سوزناک افتاده چون پروانه‌ام در پای تو              خود نمی‌سوزد دلت چون شمع بر بالین من

چو ابر ساعت گریه چو کوه وقت تحمل          چو آب سجده‌کنان و چو خاک راه به خواری

رفتم و بیشم نبود روی اقامت              وعده دیدار گو بمان به قیامت

ناصح ز روی او مکن منعم که نتواند کسی           آن روی زیبا بیند و زان روی زیبا بگذرد

فع‌لن

مستفعلن

فعولن

مفاعیلُ

تا عاشقان به بوی نسیمش دهند جان

چون نقش غم ز دور ببینی شراب خواه

گر آمدم به کوی تو چندان غریب نیست

هنگام وداع تو ز بس گریه که کردم