شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 11162

الف، ب

ج، د

ج، ب

د، الف

صائب این آن غزل حافظ شیراز که می گفت/ مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید

به شهر عشق منم شهریار و چون حافظ / منم که شهرۀ شهرم به عشق ورزیدن

نغمۀ حافظ شنو ز خامۀ صائب/ چند نشینی که خواجه کی به در آید

به فکر صائب از آن می کنند رغبت خلق/ که یاد می دهد از طرز حافظ شیراز

مقیم طور محبت ز شوق باز نداند/ شعاع آتش مهر از فروغ نور تجلی

چه شیرین گفت خسرو این عبارت / که نبود وصل شیرین بی مرارت

ای دمت عیسی دم از دوری مزن/ من غلام آنکه دور اندیش نیست

ز بوی پیرهنت زنده می شود دل مرده/ چه حکمت است در این بوی پیرهن که تو داری

یعقوب‌وار وااسفاها همی‌زنم/ دیدار خوب یوسف کنعانم آرزوست

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت/ شیر خدا و رستم دستانم آرزوست

جانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او/ آن نور روی موسی عمرانم آرزوست

گویاترم ز بلبل اما ز رشک عام/ مهر است بر دهانم و افغانم آرزوست

بلبلی برگ گلی خوشرنگ در منقار داشت/ وندر آن برگ و نوا، خوش ناله‌های زار داشت

گفتمش: در عین وصل، این ناله و فریاد چیست؟/ گفت: ما را جلوۀ معشوق در این کار داشت

یار اگر ننشست با ما، نیست جای اعتراض/ پادشاهی کامران بود از گدایی عار داشت

چشم حافظ زیر بام قصر آن حوری سرشت/ شیوۀ جناتُ تجری تحتها الانهار داشت