شرکت در آزمون آنلاین پیام‌های آسمان هفتم - درس اوّل-بینای مهربان | آزمون شماره 4843

ای دل، تا کی در فریب این دنیای فانی سر خواهی کرد؟ یک بار، تنها یک بار سر از این چاه ظلمانی بیرون آور تا جهان واقعی را ببینی!

اگر در این دنیا، تو را جانی زیانی رسید، بدان که فردا، سود فراوانی خواهی بُرد. لحظه‌ای زبان در دهان بگیر تا حقایق معنوی را بشنوی!

چرا باید دل بر این دنیای فانی بست؟ دنیایی که تاجدارانِ خود را نیز از تخت پادشاهی به زیر می‌کشد و به زیر خاک می‌فرستد؟

و چگونه به‌سوی عیب حرکت می‌کنی، اگر او را همیشه‌حاضر می‌دانی؟ او از بخشیدن، ناتوان نمی‌شود و بنده را یاری می‌کند.

حقّ نعمت شناختن در کار / نعمت افزون دهد به نعمت‌خوار

به جان گفت باید نفس بر نفس / که شکرش نه کار زبان است و بس

زمانه کیست که در نعمتش کند کفران / سپهر کیست که در خدمتش کند تقصیر

کفران نعمتش سبب قطع وصل شد / زینش بتر سزاست دل ناسپاس ما

محدود به زمانی می‌داند که انسان کار خیر می‌کند.

همیشگی می‌داند.

غیرممکن می‌داند.

محدود به برخی مکان‌های مقدّس می‌داند.

او _ آن‌ها

او _ شما

تو _ آن‌ها 

تو _ شما