شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 12: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 10443

جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکُش فریاد/ که کرد افسوس و نیرنگش ملول از جان شیرینم (تلمیح _ ایهام تناسب)

به یاد آتشین رخساره‌ای در انجمن رفتم/ به پای شمع افتادم چو اشک از خویشتن رفتم (اسلوب معادله _ تشخیص)

ابر چمن را ز گل روی تو آمد به یاد/ نعره بسیار زد گریه بسیار کرد (حسن تعلیل _ تشبیه)

همیشه سبز بود حرف هر که چون طوطی/ ز وصل آینه قانع به گفت‌وگو گردد (مجاز _ حس‌آمیزی)

ای رقیب ار نگشایی در دلبند به رویم / این قدر باز نمایی که دعا گفت فلانت (ایهام تناسب، حسن تعلیل)

نه من انگشت‌نمایم به هواداری رویت / که تو انگشت‌نمایی و خلایق نگرانت (ایهام، کنایه)

گر تو خواهی که یکی را سخن تلخ بگویی / سخن تلخ نباشد چو برآید به دهانت (اغراق، حس‌آمیزی)

در اندیشه ببستم قلم وهم شکستم / که تو زیباتر از آنی که کنم وصف و بیانت (لف و نشر، استعاره)

مشو درهم رخت گر شد کبود از سیلی اخوان                   که بی این نیل از چشم خریداران خطر داری (مجاز، تلمیح)

حرص در هنگام پیری از غلاف آید برون                       بال و پر پیدا کند چون مور ماند بیش‌تر (استعاره، اسلوب معادله)

حرف حق گفتن به خون خویش فتوی دادن است                        پنبه چون حلّاج از مستی ز مینا بر مدار (ایهام، استعاره)

تا روی کند عیش و طرب پشت به خُم ده                             تا پشت کند محنت و غم روی به می کن (تضاد،‌ حسن تعلیل)