شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 23757

دوستی او بلاست؛ من غلام آن که به بلای او مبتلاست.

در دلش هیچ غم نیامدی و لب از خنده فراهم.

نادان را به از خاموشی نیست و اگر این مصلحت بدانستی، نادان نبودی.

ملک بی دین باطل است و دین بی ملک ضایع.

دارای گوهری است شریف و صاحب طبعی است کریم

بدان که نام‌های حسن، یکی جمال است و دیگری کمال

به نام آن خدای که نام او راحت روح است و پیغام او مفتاح فتوح

درویشی به وقت خوشی خبر مال را شنید و در اوان فلاکت پیام حال

یکی را لاله و ورد سزاوار است و دیگری را ناله و درد.

عاقل چون خلاف اندر میان آید بجهد و چون صلح بیند لنگر بنهد.

خردمندی را که در زمره اجلاف سخن بندد، شگفت‌ مدار که آواز بربط با غلبه دهل برنیاید.

اسب فصاحت در میدان وقاحت جهانید و بر من دوانید.

مصلحت در نهان داشتن چیست؟ گفت تا مصیبت دو نشود: یکی نقصان مایه و دیگر شماتت همسایه.

دخل آب روان است و عیش آسیای گردان؛ یعنی خرج فراوان کردن مسلّم کسی را باشد که دخل معیّن دارد.

دیدم دم گرم من در آهن سرد او اثر نمی کند، ترک مناصحت گرفتم و روی از مصاحبت بگردانیدم.

گفت: راحت عاجل به تشویش محنت آجل مُنغّص (تیره و تار) کردن خلاف رای خردمند است.