شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 15526

رشتۀ صبرم به مقراض غمت ببریده شد/ همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع (مقراض= قیچی)

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت/ آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع

کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی/ فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق (زورق=قایق)

فلک چو دید سرم را اسیر چنبر عشق/ ببست گردن صبرم به ریسمان فراق

وقت گل است نوش کن باده چون گلاب را/بلبل نغمه ساز کن بلبله شراب را

گرد سفید برق را تا بنشاند از هوا/موج بلند می شود چشمه آفتاب را

کی چو من سوزند یاران گرچه دلسوزند، لیکن/عود چون سوزد بود دل گرمی ای هم مجمری را

خورد عاشق چیست پیکان های زهر آلود هجر/وصل چون یار تو باشد بازجو لوزینه را (لوزینه=نوعی شیرینی)

از درون تو بود تیره جهان چون دوزخ / دل اگر تیره نباشد همه‌ دنیاست بهشت

تبخال‌ها به ناله درآیند چون جرس (= زنگ) / از درد چون شود به فغان آشنا لبم

گر هست در دماغ، تو را باد نخوتی / آماده شکستن خود چون حباب باش

دجله اشک از بهار شوق طغیان کرده است / رازهای سینه را خاشاک طوفان کرده است

تو شمع انجمنی یک زبان و یکدل شو / خیال و کوشش پروانه بین و خندان باش

در چنگ تو همچون نی می‌نالم و می‌زارم / بر بوی تو همچون عود می‌سوزم و می‌سازم

ما چو دادیم دل و دیده به طوفان بلا / گو بیا سیل غم و خانه ز بنیاد ببر

از دیده گر سرشک چو باران چکد رواست / کاندر غمت چو برق بشد روزگار عمر