شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 6493

پیشانی عفو تو را پرچین نسازد جرم ما /  آیینه کی بر هم خورد از زشتی تمثال‌ها

عاشقان سر نهند در شب تار /  تو بر آنی که چون بری دستار

حاجت موری به علم غیب بداند /  در بن چاهی به زیر صخرۀ صمّا

ای آفتاب حسن برون آ دمی ز ابر /  کان چهرۀ مشعشع تابانم آرزوست

 تا کسی را با شه ‌مردان برابر نشمری / کرده قطع این سخن مقراض لای لا فتی

از تماشا دیده نرگس چراغان می‌شود / گر ببیند شوخی چشمک‌زدن‌های تو را

گل نارسته از پیراهن شاخ / به سان می ز مینا آشکار است

به نوعی آتش گل در گرفته است / که بلبل رفت و در آب آشیان کرد

چون به در کریاس گردون‌اساس رسیدند زرها نثار فرموده آن روز را به عیش و خرّمی گذاردند.

هرچند که استدعای ساورین و پیش‌کش نمودند به‌جایی نرسید تا همچنان مأیوس و محروم بازگشتند.

مهمّات آن ولایات را موافق صلاح دولت قاهره، ترفیه رعایا و عجزه حال نظام و نسق دهند.

پایزه مغولان سکّه‌ای بود از زر یا سیم یا چوب که برحسب مراتب مأمورین صور مختلف بر آن نقش می‌شد.