شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 12369

این که گاهی می‌زدم بر آب و آتش خویش را/ روشنی در کار مردم بود مقصودم چو شمع

چه خوش صید دلم کردی بنازم چشم مستت را / که کس آهوی وحشی را از این خوش‌تر نمی‌گیرد 

شادی ندارد آن که ندارد به دل غمی/ آن را که نیست عالم غم، نیست عالمی

دولت فقر خدایا به من ارزانی دار/ کاین کرامت سبب حشمت و تمكين من است

هر شبنمی در این ره صد بحر آتشین است / دردا که این معما شرح و بیان ندارد

گدای کوی تو از هشت خلد مستغنی است / اسیر عشق تو از هر دو عالم آزاد است

میان گریه می‌خندم که چون شمع اندرین مجلس / زبان آتشینم هست لیکن درنمی‌گیرد

روزگاری است که سودای بتان دین من است / غم این کار نشاط دل غمگین من است