شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس نهم: موازنه و ترصیع | آزمون شماره 28102

ای شخص تو عصمت مجسم/ وی ذات تو رحمت مصوّر

بی یاد تو ذکرها مزوّر/ بی نام تو وردها مبتّر

چون روح ز عیب‌ها منزّه/ چون عقل ز نقص‌ها مقدُس

ای همه هستی ز تو پیدا شده / خاک ضعیف از تو توانا شده

در این خنده یک عمر پژمردگی است/ در آن بسته یک جام دیوانگی است

چشم گریان را به توفان بلا خواهم سپرد/ نوک مژگان را به خوناب جگر خواهم گرفت

هر چه نقش نفس می‌بینم به دریا می‌دهم/ هر چه نقد عقل می‌یابم در آتش می‌برم

هست انعام تو در برج مروّت اختر/ هست اکرام تو در درج فتوّت گوهر

ای خالقی که راهنمایی و ای قادری که خدایی را سزایی، جان ما را صفای خود ده و دل ما را هوای خود ده.

شیخ را پرسیدند: صوفی‌ای چیست؟ گفت: آنچه در سر داری بنهی، آنچه در کف داری بدهی، آنچه بر تو آید بجهی.

بندگان من، مرا پرستید و مرا خوانید و مرا دانید، که آفریدگار منم، کردگار نامدار، بنده‌نواز آمرزگار منم.

آفتاب رخسارش آتش در سایه چاه زد و سایه زلفش دود از خرمن ماه برآورد.

گر همه مغز هست و گر همه پوست / هر چه موجود ازوست بل همه اوست

من که مشتاقم به جان برگشته‌مژگان تو را / کی توانم پرکشید از سینه پیکان تو را

یارم طریق سرکشی از سر گرفت و رفت / یک باره دل ز بی دل خود برگرفت و رفت

نه عطای تو را خطا مانع / نه بلای تو را ولا دافع