شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 183

قصه دردم همه عالم گرفت/ در که نگیرد نفس آشنا

بنده کند روی تو صد شاه را/ شاه کند خنده تو بنده را

کار تو داری صنما قدر تو باری صنما/ ما همه پا بسته تو شیر شکاری صنما

صبر قفا خورد و به راهی گریخت/ عقل بلا دید و به کنجی نشست

هر که چیزی دوست دارد جان و دل بروی گمارد/ هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا/ یار تویی غار تویی خواجه نگهدار مرا

شاها فلک از بزم تو در رقص و سماع است/ دست طرب از دامن این زمزمه مگسل

آن کیست کز روی کرم با من وفاداری کند/ بر جای بدکاری چو من یک دم نکوکاری کند

شفا می‌دهد آشکارا به دل/ اشارات پنهانی چشم تو

خیال نقش تو در کارگاه دیده کشیدم/ به صورت تو نگاری نه دیدم و نه شنیدم

من اگر خوبم اگر بد تو برو خود را باش/ هرکسی آن درود عاقبت کار که کشت دلم

دلم جز مهر مهرویان طریقی برنمی گیرد/ ز هر در می‌دهم پندش ولیکن در نمی‌گیرد

هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد/ هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

او می رود دامن‌کشان من زهر تنهایی چشان/ دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود

همایی چون تو عالی‌قدر حرص استخوان تا کی/ دریغ آن سایۀ همت که بر نااهل افکندی

هر ساعت از نو قبله‌ای با بت‌پرستی می‌رود/ توحید بر ما عرضه کن تا بشکنیم اصنام را

الف-ب

الف-ه

ج-د

ج-ب