شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 15606

ندانست قارون نعمت‌پرست / که گنج سلامت به کُنج اندر است

ما ملک عافیت نه به لشکر گرفته‌ایم / ما تخت سلطنت نه به بازو نهاده‌ایم

دریغ و درد که تا این زمان ندانستم / که کیمیای سعادت رفیق بود رفیق

تا سر زلف پریشان تو محبوب من است / روزگارم به سَرِ زلف پریشان مانَد

گر همه استخوان من سنگ فراق بشکند /  عهد که بسته‌ام به او یک سر موی نشکنم

کلک حافظ شکرین میوه نباتی است بچین / که در این باغ نبینی ثمری بهتر از این

من اگر خوبم اگر بد تو برو خود را باش / هر کسی آن دِرَود عاقبت کار که کشت

شوق تو درهم شکست پنجه شاهین صبر /  عشق تو لشکر کشید بر سر سلطان دل

تا آسمان ز حلقه به گوشان ما شود / کو عشوه‌ای ز ابروی همچون هلال تو

این کوزه چو من عاشق زاری بوده است / در بند سر زلف نگاری بوده است

زنگ اندُه گوهر عمرم بخورد / چون کنم کاندُه زدایی مانده نیست

قانع به یک استخوان چو کرکس بودن / به زان که طفیل خوان ناکس بودن

در مُلک رضا زخم زبان سایه بید است / سرتاسر این بادیه یک خار ندارد

سیلاب قیامت به نظر موج سراب است / آن را که نظر واله رفتار تو باشد

از شراب لعل شد کان بدخشان سینه‌اش / چون سبو با دست خالی هرکه در میخانه شد (کان: معدن)

دلی خزینه گوهر شود که چون دریا / هزار مُهر ز گرداب بر دهن دارد