شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18939

آتشی در زد چنان مرگش که مردم را بسوخت / جز لبان و دیده‌هاشان هیچ خشک و تر نماند

آتش که ظلم دارد می‌میرد و کفن نه / دود سیه حنوطش خاک کبود بستر (حنوط: کافور که بر مُرده می‌نالند.)

پس از هلاک تنم گر به دجله غرق کنند / ز سوز آتش دل دود خیزد از کفنم

ز بی‌نوایی مشتاق آتش مرگم / چو آن کسی که به آب حیات شد مشتاق

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت / فتنه‌انگیز جهان نرگس جادوی تو بود

 یکی مؤمن دگر را کافر او کرد / همه عالم پر از شور و شر او کرد

بی قراری عشق شورانگیز / شر و شوری فکند در عالم

عشق تو منادیی به عالم در داد / تا دلها را به دست شور و شر داد

حسن از آنپایه گذشته است که در وصف من آید                                                  مگر او پرده براندازد و خود رخ بنماید

رهین عهد لبی دلکشم که تا لب کوثر                                                                  لب پیاله نبوسم می دوساله بنوشم

چشم زلیخا گر اینجمال ببیند                                                                             یوسف خود را دهد به درهم معدود

آرش نه‌ای ای ترک توزه سست کن از تیر                                                             بر ساعد سیمین نسزد سخت کمانی