شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 11032

عشق جانان همچو شمعم از قدم تا سر بسوخت/ مرغ جان را نیز چون پروانه بال و پر بسوخت «۳»

زآتش رویش چو یک اخگر به صحرا اوفتاد/ هر دو عالم همچو خاشاکی از آن اخگر بسوخت «۳»

نیست از خشک و ترم در دست جز خاکستری/ کآتش غیرت درآمد، خشک و تر یکسر بسوخت «۱»

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست/ همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت «۲»

تو سروی و ما چون آب آورده به پایت سر / می‌ماند و ما تشنه بر خاک سر کویت

حافظا شاید اگر در طلب گوهر وصل / دیده دریا کنم از اشک و درو غوطه خورم

تو آفتاب منیری که می‏روی ز سرم / فتاده بر سر ره من به سایه می‌‏مانم

چون شاخ گوزن است قد خم شده اما / از بیشه اندیشه زند نعره که شیرم

رخ گل را که عکس روی یار است / هوا مشاطه آب آیینه‌دار است

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت / تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

گوی زمین ربوده چوگان عدل اوست / وین برکشیده گنبد نیلی‌حصار هم

مرغ دل تا دام زلف و دانه خال تو دید / طایر اندیشه‌ام افتاد در دام هوس

گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست / بس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند ز من

تو سرو جویباری، تو لاله بهاری /  تو یار غم‌گساری تو حور دل‌ربایی

ناوک چشم تو در هر گوشه‌ای / هم‌چو من افتاده دارد صد قتیل

نیست بر لوح دلم جز الف قامت یار / چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم