شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 10: سبک‌شناسی دورۀ معاصر و انقلاب اسلامی | آزمون شماره 10442

زبان داستان‌ها عامیانه است.

واژه‌های مربوط به فرهنگ ایثار، شهادت و مبارزه وارد زبان داستان شد.

اندیشۀ حاکم بر داستان‌ها، ابتدا سیاسی‌بودن و در مرحلۀ بعد، اجتماعی‌بودن است.

ساده‌نویسی در نثر این دوره ادامه یافت.

خورشید که در اوج فلک خانه اوست / همسایه دیوار به دیوار شماست

اگر دشنه دشمنان، گردنیم / اگر خنجر دوستان، گرده‌ایم

چون عقده‌ای به بغض فرو بود حرف عشق / این عقده تا همیشه سرِ واشدن نداشت

پیش از تو آب معنی دریا شدن نداشت / شب مانده بود و جرئت فردا شدن نداشت

چرا به عالم اصلی خویش وانروم / دل از کجا و تماشای خاکدان ز کجا (حذف همزه - ابدال)

در کوی خرابات مرا عشق کشان کرد / آن دلبر عیار مرا دید نشان کرد (تغییر کمیّت مصوّت - بلند بودن هجای پایان مصراع)

همه نسرین و ارغوان و گلست / بر زمین شاهراه کشور ما (بلند بودن هجای پایانی - آوردن فاعلاتن به جای فعلاتن)

بوی سلام یار من لخلخه بهار من / باغ و گل و شمار من آرد سوی جان صبا (قلب - تغییر کمیّت مصوّت)

اندیشة حاکم بر داستان‌های اوایل این دوره، ابتدا سیاسی بودن و در مرحلة بعد، اجتماعی بودن است. (سطح فکری ادبیات قبل از انقلاب)

روی‌آوردن به مفاهیم انتزاعی در شعر این دوره آشکار است. (سطح زبانی ادبیات انقلاب)

مکاتب فلسفی و ادبی قرن نوزدهم و بیستم اروپا بر ادبیات داستانی این دوره تأثیرگذار بوده‌اند. (سطح ادبی ادبیات قبل از انقلاب)

توصیف پدیده‌ها و شخصیت‌ها در نثر این دوره، عینی، کوتاه، بیرونی و مشخص است. (سطح ادبی ادبیات قبل از انقلاب)