شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19541

ز شرم بی‌دلیِ خود گداختم بیدل / دلی ندارم و سودایی وصال توام    

تا که سرو از شرم قدّت قد خود پنهان کند / تا زبان اندرکشد سوسن که تو سوسن‌تری

خشک گردید و نشد طفلی از او شیرین‌کام / خجلت از نخل دل بی ثمر خود داریم

سرو اگر جلوه کند با تن عریان به چمن / شرمی از جلوه‌ی آن سرو قبا پوشش باد

تر نگردد از زر قلبی که در کارش کنند / یوسف بی‌طالع ما گرگ باران‌دیده است

عاشق مفلس اگر قلب دلش کرد نثار / مکنش عیب که بر نقد روان قادر نیست

به زلف گوی که آیین دلبری بگذار / به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن

من قلب و لسانم به وفاداری و صحبت / واینان همه قلبند که پیش تو لسانند

دلیر در سر بازار حشر خرج کند                              گرفت هر که زر خویش را عیار امروز

شور سحر حشر اگر باورتان نیست                          گل مصحف صد برگ را به سوگند گشوده است

زود باشد حشرشان در خاک با قارون شود              این گران جانان که سیم و زر به روی هم نهند

حلال و خوش خور و طاعت کن و دروغ مگوی        بر این سه کار بر روز حشر گوی عمل