شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 10535

بی‌توجهی به زبان، بی‌دقتی در کاربرد جمله‌ها و ترکیب‌ها و ورود واژه‌های عامیانه (ویژگی‌های زبانی شعر سبک هندی)

استفاده از ردیف‌های طولانی و خوش‌آهنگ در شعر (ویژگی ادبی سبک هندی)

بی‌دقتی در ذکر تاریخ و حوادث تاریخی و رواج مدح و چاپلوسی (ویژگی فکری سبک هندی)

کمی لغات عربی و لغات بیگانه (ویژگی زبانی سبک خراسانی)

آوردن جملات طولانی ـ «هفت اقلیم» از امین احمد رازی

کاربرد وجه وصفی ـ «حبیب‌السیر» از خواند‌میر

فراوانی لغات ترکی و مغولی ـ «جامع عباسی» از شیخ ‌بهایی

آوردن تتابع اضافات ـ «عالم آرای صفوی» از اسکندر بیگ ‌منشی

نثر این دوره به زبان عامیانه نزدیک است و ارزش ادبی والایی ندارد.

آمیزش زبان فارسی با زبان‌هایی چون ترکی و مغولی، نگارش کتاب‌هایی با عنوان فرهنگ لغت را در این دوره رواج داد.

در عصر اعتلای صفوی، یعنی زمان شاه عباس اول، ایران از نویسنده تهی‌دست خالی ماند.

استفاده از آیات و احادیث چندان رواج نداشت و ضرب‌المثل‌های شیرین فارسی به عبارات عربی مکرّر بدل گردید.