شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 15585

بازگشت به حقیقت‌گویی ـ یازدهم

پرداختن به مسائل اجتماعی و سیاسی ـ یازدهم

تغییر سبک و رهایی از گرفتاری‌های تقلید ـ دهم

آشنایی با معارف و تفکرات هندوان ـ دهم

درین ره محتشم گر نقد قلبی رفته از دستم / زر نوسکه کامل عیاری کرده‌ام پیدا

نصیحت این همه در پرده، با آن طور خودرایی / مگر وحشی نمی‌داند، زبان رمز و ایما را

ور از تنهایی سلمان و حال او خبر پرسد / بگو بی‌جان و بی‌جانان چه باشد حال تنها را

با اشک فرو ریخت ستم‌های تو وحشی / پاشید نمک، جان خراشیده ما را

صد چو وحشی بسته زنجیر عشقت شد ز نو / بعد از این گنجای_ش ما نیست زندان تو را

خواجو نسزد مدح و ثنا هیچ ملک را / الّا ملک‌العرش تبارک و تعالی

چون غرقه شد عراقی یابد حیات باقی / اسرار غیب بیند در عالم شهادت

خاموش محتشم که از این نظم گریه‌خیز / روی زمین به اشک جگرگون کباب شد

کانون‌های مهم اجتماع شعرا و هنرمندان ایران (آذربایجان، نواحی جنوبی ایران)

زبان مورد توجّه شاهان گورکانی در هندوستان (فارسی)

شاخصه اصلی شعر وحشی بافقی (واقع‌گرایی)

سبک رو به زوال در قرن دهم (سبک عراقی)

 بدنامی حیات دو روزی نبود بیش/ آن هم کلیم با تو بگویم چه‌سان گذشت

وحشی اگر تو عاشقی کو نفس تو را اثر/ هست نشانه ای دگر سینۀ داغدار را

خاموش محتشم که دل سنگ آب شد/ بنیاد صبر و خانۀ طاقت خراب شد

عیش شیرین را بود در چاشنی صد چشم شور/ برگ صائب بیشتر از بار می‌ماند به جا