شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 14674

درد دل دوستان گر تو پسندی رواست / هر چه مراد شماست غایت مقصود ماست

دیوانۀ خموش به عاقل برابر است / دریای آرمیده به ساحل برابر است

با کمال احتیاج از خلق استغنا خوش است / با دهان خشک مردن بر لب دریا خوش است

همّت دریادلان ظاهر به دولت می‌شود / در بلندی گوهرافشان می‌شود ابر بهار

شاعران این دوره برای مضمون‌سازی، از هر پدیده‌ای در عالم طبیعت یا هر موضوعی در قلمرو ذهن استفاده کرده‌اند.

شعر در سبک هندی بیشتر در تک‌بیت خلاصه می‌شود و طول و عرض معنا از یک بیت پیش‌تر نمی‌رود.

کوشش شاعر سبک هندی مضمون‌یابی و ارائۀ خیال خاص و معنی برجسته است؛ یعنی یافتن فکر جزئی اما تازه.

آثار شاعران همه در سطح شاعران سبک عراقی بوده و به خلق آثار بزرگی چون شاهنامه فردوسی و مثنوی مولانا و یا آثار سنایی و عطار منجر شده است.

گر ز کمان ابرویت عقل سپر بیفکند / عیب مکن که در جهان کس نکشد کمان تو

گر نه از فتنه ایّام خبر دارد صبح / از چه بر دوش ز خورشید سپر دارد صبح

هر کجا غم نیست، آنجا زندگانی مشکل است / زین سبب آدم به تعجیل از بهشت آمد برون

نگشته‌است دوتا پشتم از کهنسالی / که قد ز بار گنه چون کمان خمیده مرا