شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18660

در آرزوی رویش چندین عجب نباشد / گر آفتاب از این پس پیش از سحر برآید

گر بر زمین بیفتد آب دهان یارم / از بیخ هر نباتی شاخ شکر برآید

گفتم که آب چشمم بر روی خشک گردد / چون بر گل عذارش ریحان‌ تر برآید

من آن گمان نبردم کز خطّ دود رنگش / چون شمع هر زمانم آتش به سر برآید

کرای

دلّاک

میراب

رقعه

آیینه را ز صحبت طوطی گریز نیست                                          ای سنگدل به صائب شیرین سخن درآ

شب و روز غیر دردی نخورم بر آستانت                                          که دوای خوبرویان نرسد من گدا را

گر ز مقصودم نشانی می‌دهی                                                    مرده را انگار جانی می‌دهی

کزین بد تو را تیره گردد روان                                                     بپرهیز از این شهریار جوان

همی پهلوان بودم اندر جهان                   یکی بودبا آشکارم نهان

دل اگر با زبان نباشد یار                       هر چه گوید زبان بود بی کار

خلقی زبان به دعوی عشقش گشاده‌اند      ای من غلام آن که دلش با زبان یکی است

دل چو درست است زبان را بهل              نام زبان از چه بری سوی دل