شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17810

کنار از ما چه می‌جویی میان بگشا دمی بنشین / به اقبالت مگر کاری برآید زین میان ما را

از آنم قصد جان کردی که من برگردم از کویت / «معاذا الله» که برگردم چه گردانی به جان ما را؟

چو اجزای وجود ما مرکّب شد ز سودایت / چه غم گر چون قلم گیرند مردم بر زبان ما را؟

قیامت باشد آن روزی که بر سوی تو چون نرگس / ز خواب خوش برانگیزند مست و سرگران ما را

از یک سخن حقیقت هرکس عیان شود             بهر نمونه از صدفی یک گُهر بس است

ز رنگ گونه زردم چو روز گشت هویدا                 اگر چه راز دل خود ز چند گونه نهفتم

خود گرفتم که نگویم که مرا واقعه‌ای است         دشمن و دوست بدانند قیاس از سخنم

حرفی که می‌گذارد و می‌داردَم خموش                لطف نهان و مرحمت آشکار اوست

سه

دو

چهار

یک

تا نمی در جویبار همت سرشار هست / کی کند صائب گدایی از در دل‌ها شراب              کند

دل منوّر کن گرت تسخیر عالم آرزوست / کز دل روشن بود حکم روان آفتاب       است  

در حشر چشم‌بسته سر از خاک برکند / این‌جا کسی که صاحب دیدش نمی‌کنند                نمی‌کنند

صائب سخن از مهر همان به که نگوید / هر کس که به دل‌ها اثر از کینه گذارد          گذارد