شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - فصل یکم

کاربرد واژگان کهن در همهٔ ابیات رعایت شده است، به‌جز:

سخن دیو بندی است در چاه دل / به بالای کام و زبانش مَهِل

خدایا دلم خون شد و دیده ریش / که می‌بینم انعامت از گفت پیش

چو بیداد کردی توقّع مدار / که نامت به نیکی رود در دیار

ز مهرش بگردان چو پروانه پشت / که مقراض شمع جمالش بکشت

با توجه به قلمرو ادبی در ابیات زیر کدام گزینه نادرست است؟

«زدم داستان تا ز راه خرد / سپهبد به گفتار من بنگرد

فرو برد سر، سرو را داد خم / به نرگس گل سرخ را داد نم»

«خم، نم» جناس و قافیه

در بیت دوم سه استعاره وجود دارد.

سر را خم دادن کنایه است.

کاربرد تاریخی دستور «داستان زدن» «بنگرد»

در همه‌ی گزینه‌ها از آرایه‌ی «واژهآرایی» استفاده شده است، به‌جز .......

شهریارا سیل اشکم را روان می‌خواهم و بس / تا مگر طبعم ز سیل اشکم آموزد روانی

با تار زلف او شب تار است هم‌چو روز / خود در مقابل مه رویش کم از هلال

حریف عشق تو بودم چو ماه نو بودی / کنون که ماه تمامی نظر دریغ مدار

مشکل است آزاد بودن دل که با دلبر نشست / مردن است از تن جدایی دل که با جان خو گرفت

در بیت کدام گزینه شاعر با استفاده از لحنی تند و ریتمی کوتاه مفهوم خشم را بیان می‌کند؟

سپه داغ دل، شاه با های و هوی / سوی باغ ایرج نهادند روی

که رستم که باشد که فرمان من / کند پست و پیچد ز پیمان من؟

بیا تا جهان را به بد نسپریم / به کوشش همه دست نیکی بریم

سپاه شب تیره بر دشت و داغ / یکی فرش گسترده از پرّ زاغ

نوع «را» در کدام گزینه، متفاوت است؟

صدای آب روان خواب را گران سازد/ ز خوش‌عنانی عمر است خواب غفلت ما

چراغ گل به نسیم بهانه ای بند است/ مبر به سیر چمن، آستین‌فشانان را

پرید جانب او مرغ روح و با من گفت/ که من شدم، تو نگهدار آشیان را

دل گفت مرا روزی سالی گذرد زان‌مه/ جان گفت به گوش دل کای دل مه و سالت خوش

شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - فصل یکم | آزمون شماره 26582