شرکت در آزمون آنلاین پیام‌های آسمان هفتم - درس اوّل-بینای مهربان | آزمون شماره 4814

چو باغ لطف خدایی تو در فراز مکن

از بارخدا به ز تو حاجت نتوان خواست

نرم باید گفت قولاً لیّناً (به نرمی سخن بگویی)

خدا با توست حاضر، «نَحنُ اَقرَب (ما نزدیک‌تریم)»

یعنی اگر هر موی بر تن انسان زبان شود و تا قیامت خدا را شکر بگوید، باز هم نعمات خداوند را چنان که باید شکر نگفته است.

یعنی بهترین راه شکرگزاریِ خداوند، شکرگزاری زبانی است.

یعنی شکرگزاری انسان از نعمت‌های خداوند، بر افزایش آن‌ها تأثیر دارد.

یعنی شکرگزاریِ واقعی نعمت آن است که از نعمت‌های خداوند در راه نادرست استفاده نکنیم.

محدود به زمانی می‌داند که انسان کار خیر می‌کند.

همیشگی می‌داند.

غیرممکن می‌داند.

محدود به برخی مکان‌های مقدّس می‌داند.

ما نهالیم، بروییم، اگر در خاکیم / شاه با ماست چه باکست اگر رخ‌زردیم؟!

به درون بر فلکیم و به بدن زیر زمین / به صفت زنده شدیم ارچه به صورت مردیم

در جهان آمد و روزی دو به ما رخ بنمود / آنچنان زود برون شد که ندانم که کی بود

از برای کشش ما و سفر کردن ما / پیک بر پیک همی‌آید از آن اصل وجود

حفظ کردن احادیث آن‌ها

خواندن زندگی‌نامة آن‌ها

پیروی از فرمایش‌های آن‌ها

دعا کردن برای آن‌ها