شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19355

گفتم ز چرخ فلک، بتابد هلال عدل / خود آسمان ز میغ فراوان پدید نیست

تو که پادشاه حُسنی، نظری به بندگان کن / حذر از دعای درویش و کف نیازمندش

به قیاس در نگنجی و به وصف در نیایی/ متحیّرم در اوصاف جمال و روی زیبت

ای سدر روزگار، بجنبان عنان عزم / کاشفته اند لشکر و سلطان پدید نیست

عشق چون آید برد هوش دل فرزانه را               دزد دانا می‌کُشد اول چراغ خانه را

سینه گو شعله آتشکده فارس بکُش        دیده گو آب رخ دجله‌ی بغداد ببر

یا رب مگیرش ارچه دل چون کبوترم      افکند و کُشت و عزت صید حرم نداشت

تو برخیز، که اصلاح چراغ می‌کنم و چراغ را در اصطلاح کردن بکش.

چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبل / مکن که آن گل خندان برای خویشتن است

جان عِلوی هوس چاه زنخدان تو داشت / دست در حلقه آن زلف خم اندر خم زد

چو ماه روی تو در شام زلف می‌دیدم / شبم به روی تو روشن چو روز می‌گردید

به هواداری او ذره‌صفت رقص‌کنان / تا لب چشمه خورشید درخشان بروم

دور فلکی یکسره بر منهج عدل است                                            خوش باش که ظالم نبرد راه به منزل

به تدبیر صفای طینت ظالم مبر زحمت                                         سیاهی نیست ممکن از سر داغ پلنگ افتد

می‌جهند از آه مظلومان سلامت ظالمان                                      برق اگر سالم ز خرمنگاه می‌آید برون

ز زخم تیر مکافات ظالمان نرهند                                          که پیشتر ز نشان ناله از کمان خیزد

گفتیم ترک صحبت ابنای روزگار / مردانه وار روی دل از جمله تافتیم

معلوم شد که میکده و خانقه یکی ست / این نکته را چو اصل حقیقت شکافتیم

شد عاقبت کفن به تن آن جامه ای که ما / از پود مهر و تار وفای تو بافتیم

وحدت اگرچه درّ سخن سفت های ولیک / کوتاه کن که قافیه دیگر نیافتیم