شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - علوم و فنون ادبی 3 | آزمون شماره 9399

آن‌ها غرور به خصوصی دارند و افسانه‌های به خصوصی و چون طبیعت به آن‌ها سخت گرفته است، خیلی زودرنج‌اند.

در زندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره روح را آهسته و در انزوا می‌خورد و می‌تراشد.

شهر تهران خفقان گرفته بود. همه از هم می‌ترسیدند، خانواده‌ها از کسانشان می‌ترسیدند، بچّه‌ها از معلّمینشان.

سیاه‌چادر خود را که علم کردند، کورة کوچکی هم برپا می‌کنند. زن‌هاشان به خوشه‌چینی و دریوزگی و مردها به آهنگری.

ای روح سرد زمستان!‌/ دیگر از آن طلوع طلایی چه مانده است / جز این غروب زرد؟

ما به خواب سرد و ساکت سیمرغان ره یافته‌ایم / ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم.

چه آزاری است در این لحظه‌ها و یادها بیگانه بودن با شکیبایی / چه آزاری است تنهایی

بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی‌ام / بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را