شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 17128

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت / فتنه‌انگیز جهان نرگس جادوی تو بود

ای نسیم صبح اگر باز اتفاقی افتدت / آفرین گویی بر آن حضرت که ما را بار نیست

ای غنچه خندان چرا خون در دل ما می‌کنی؟ / خاری به خود می‌بندی و ما را ز سر وا می‌کنی

حافظ قلم شاه جهان مقسم رزق است / از بهر معیشت مکن اندیشه باطل

چمن پیرا اگر چشمش بر آن سرو روان افتد / دگر بر چشمه ننشاند ز خجلت سرو بستان را

خورشید بر سرو روان دیگر ندیدم در جهان / وصفت نگنجد در میان نامت نیاید در قلم

گر برقعی فرو نگذاری بدین جمال / در شهر هر که کشته شود در ضمان توست

فصل گل و طرف جویبار و لب کشت / با یک دو سه اهل و لعبتی حور سرشت

سرو بگذار که قدی و قیامی دارد/ گو ببین آمدن و رفتن رعنایی را

به عشق روی نکو دل کسی دهد سعدی/ که احتمال کند خوی زشت نیکو را

لبت بدیدم و لعلم بیوفتاد از چشم/ سخن بگفتی و قیمت برفت لؤلؤ را

 دگر به دست نیاید چو من وفاداری / که ترک می‌ندهم عهد بی‌وفایی را

گویی شب هجر تو چو بخت سيه من               از تار سر زلف تو آموخته تاری 

من از لب میگون تو مستی طلبیدم                 شد حاصلم از چشم خمار تو خماری 

رقص آیدم از ساز تو چون زهره چنگی              ای لعبت تنبوری و ای آفت تاری 

پیش رخ روشن تر از آیینه ات ای ماه               خورشید کشد آرزوی آینه داری