شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17159

جان چو بشنید که آن جان جهان باز آمد / از سر راه عدم رقص‌کنان باز آمد

صبح اقبال من از کوه امل سر بر زد / بخت بیدار من از خواب گران باز آمد

من در شب سودای او، دل خوش به فردا می‌کنم / لیکن شب سودای او ترسم که بی‌فردا بود

گرچه سخن راندم بلند، از وصف قدّش قاصرم / هر چیز کاید در نظر، قدش از آن بالا بود

 در عالم فانی که بقا پا به رکاب است                گر زندگی خضر بود نقش بر آب است

 مشو غافل درین گلشن چو شبنم از نظربازی                که تا برهم گذاری چشم را افسانه خواهی شد

 نسیم صبح فنا تیغ بر کف استاده است                      نفس چگونه برآرد چراغ هستی ما؟

به آهی می‌توان از خود برآوردن جهانی را                که یک رهبر به منزل می‌رساند کاروانی را

ما کجا و وصال یار کجا / هرچه پرسی ز ما ز هجران پرس

ما آزموده‌ایم در این شهر، بخت خویش / بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

 کرد آخر از جهان با مرکب چوبین سفر / آن که می‌شد لشکر عالم بر اسب او سوار

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد / مرا روزی مباد آن دم که بی‌یاد تو بنشینم