شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 1: تاریخ ادبیات قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 6521

یکی را روضه جنانی جزای دادن جانی است، یکی را نعمت خلدی بهای قطره خونی. قومی به مایه بذل جان، دولت حُسن مآل گیرند، برخی به جبایت خراج دیوان، تنعّم نعیم رضوان یابند.

و نقود منثورات را سکّه قبول ملوک و اکابر می‌نهادم تا به قدر وسع این دو کریمه را در حجر تشریح و تربیت چنان برآورم که راغبان و خاطبان را به خطبتشان بواعث رغبت با دید آمد.

این‌ها همه از سرائر مملکت است. این‌ها تمام حرف‌هایی است که همه‌جا نمی‌توان گفت. من ریشم را که توی آسیاب سفید نکرده‌ام. تو آسوده باش. هیچ وقت از این حرف‌ها نخواهم نوشت.

اگرچه دردسر می‌دهم اما چه می‌توان کرد؛ نشخوار آدمیزاد حرف است. ما یک رفیق داریم اسمش دمدمی است. بیشتر از یک‌سال موی دماغ ما شده بود.

میرزا حسن خان بدیع- ادیب الممالک فراهانی- محمّد تقی بهار- محمّد تقی بهار

محمّد باقر میرزا خسروی- میرزا یوسف خان اعتصامی- محمّد تقی بهار- محمّد تقی بهار

میرزا حبیب اصفهانی-  ادیب الممالک فراهانی- محمّد تقی بهار-  میرزا یوسف خان اعتصامی

میرزا حسن خان بدیع-  محمّد تقی بهار- ناظم الاسلام- میرزا یوسف خان اعتصامی

سه

چهار

پنج

شش