شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 8394

نظری به لشکری کن که هزار خون بریزی/ به خلاف تیغ هندی که تو در نیام داری

عیب پاکان زود بر مردم هویدا می‌شود/ موی اندر شیر خالص زود پیدا می‌شود

دود اگر بالا نشیند کسر شأن شعله نیست/ جای چشم ابرو نگیرد گرچه او بالاتر است

بی‌کمالی‌های انسان از سخن پیدا شود/ پستهٔ بی‌مغز چون لب واکند رسوا شود

به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنم / تمام چشم ز شوق فنای خویشتنم

 من و بی روی تو نظارۀ یوسف هیهات / چون به این جام تهی دفع خمار تو کنم؟

با گرسنگی قوّت پرهیز نماند /  افلاس، امان از کف تقوا بستاند

آیینه پاک کرده‌ام از زنگ قیل و قال / از طوطیان گرانی زنگار می‌کشم

شعر هندی، شعری صورت‌گراست نه معنی‌گرا و شاعران بیشتر به زبان توجّه دارند تا به معنی.

در این دوره حملات تیموریان و ازبکان به رواج لغات عربی و ضعف زبان فارسی منجر گردید.

در این دوره به دلیل توجّه شاعران کوچه و بازار به آرایه‌های ادبی، بدیع و بیان، استفاده از آرایه‌های ادبی بسیار رواج دارد.

کار شاعران سبک هندی ترجمه مطالب فلسفی و عرفانی و غنایی گذشتگان به بیان سبک هندی بود.