شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 5: اختیارات شاعری 1 (زبانی) | آزمون شماره 2362

درِ معرفت بر کسانی است باز / که درهاست بر روی ایشان فراز

پدر گفتش اندر شب تیره‌رنگ / چه دانی که گوهر کدام است و سنگ؟

شنیدم که مغروری از کبر، مست / در خانه بر روی سائل ببست

دست بر هر کجا نهی جان است / دست بر جان نهادن آسان نیست

برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کس                   سزای حور بده رونق پری بشکن

چو عندلیب فصاحت فرو شد ای حافظ                     تو قدر او به سخن گفتن دری بشکن

چو عطرسای شود زلف سنبل از دم باد              تو قیمتش به سر زلف عنبری بشکن

به زلف گوی که آیین دلبری بگذار               به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن

بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی            خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی

تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف          مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی

 اجرها باشدت ای خسرو شیرین دهنان          گر نگاهی سوی فرهاد دل افتاده کنی

کار خود گر به کرم بازگذاری حافظ               ای بسا عیش که با بخت خدا داده کنی

چنان در قید مهرت پای بندم              که گویی آهوی سر در کمندم

نه مجنونم که دل بردارم از دوست         مده گر عاقلی بیهوده پندم

گر آوازم دهی من خفته در گور          برآساید روان دردمندم

سری دارم فدای خاک پایت           گر آسایش رسانی ور گزندم