شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 15237

با دشمنان موافق و با دوستان به خشم / یاری نباشد این که تو با یار می‌کنی

در حقیقت یار یکدل کیمیاست / چون صدف کمیاب و چون درّ بی‌بهاست

با که گیرم انس کز اهل وفا بی‌روزیم / من چنین بی‌روزیم یا نیست در عالم وفا

غم در دل تنگ من از آن است که نیست / یک دوست که با او غم دل بتوان گفت

زمین شوره سنبل برنیارد/ درو تخم و عمل ضایع مگردان

شمشیر نیک از آهن بد چون کند کسی/ ناکس به تربیت نشود ای حکیم کس

سگ اصحاب کهف روزی چند/ پی نیکان گرفت و مردم شد

هیچ صیقل نکو نخواهد کرد/ آهنی را که بدگهر باشد

بهره‌گیری از کنایه

روایی و داستانی بودن لحن شعر

کاربردهای دستور تاریخی

دعوت به نوع‌دوستی

در غم تو سخت مشکل است صبوری / خاصه که عالم ز غمگسار بپرداخت (استفاده از واژه «سخت» در معنای «بسیار»)

عشق تو در مرغزار عقل زد آتش/ از تر و از خشک مرغزار بپرداخت (استفاده از تشبیه و تضاد)

خاطر خاقانی از برای وصالت / گوشه دل را به انتظار بپرداخت (کاربرد تاریخی فعل)

هرکه به سودای چون تو یار بپرداخت / همتش از بند روزگار بپرداخت (کاربرد ردیف اسمی دشوار)