شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19380

مرا امید وصال تو زنده می‌دارد/وگرنه هر دمم از هجر تو بیم حلاک

کامم از تلخی غم چون زهر گشت/بانگ نوش شادخاران یاد باد

مطرب از گفتهٔ حافظ غزلی نقض بخوان/تا بگویم که ز عهد طربم یاد آمد

یک قصّه بیش نیست غم عشق وین عجب/کز هر زبان که می‌شنوم نامکرّر است

مکش آن آهوی مشکین مرا ای صیاد/ شرم از آن چشم سیه دار و مبندش به کمند

کنون رود خلق است دریای جوشان/ همه خوشۀ خشم شد خرمن من
 

ای که اندر شکست ما کوشی/ آشتی کن چو جام ما نوشی
 

تو قلب سپه را به آیین بدار/ من اکنون پیاده کنم کارزار

به جای سرو بلند ایستاده بر لب جوی / چرا نظر نکنی یار سرو ‌بالا را؟

گر مخیر بکنندم به قیامت که چه خواهی / دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را

شور غم عشقش چنین، حیف است پنهان داشتن / در گوش نی رمزی بگو تا برکشد آواز را

می نمود آن مرغ را هرگون شگفت / تا که باشد کاندر آید او به گفت

چوب را گر بشکنی گوید تراق / این صدا از چیست از درد فراق

عشق بی‌تابی ذرات جهان را سبب است / زردی چهره خورشید ز درد طلب است

رسم بدعهدی ایام چو دید ابر بهار / گریه‌اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد

اگر باران به کوهستان نبارد / به سالی دجله گردد خشک رودی