شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 8590

ز پادشاه و گدا (فارقم/ فارغم) بحمدالله/گدای خاک در دوست پادشاه من است

در دشت روم خیمه زدیّ و (غریو/ قریو) کوس/تا دشت سند رفت و بیابان سیستان

شاه (قاضی/ غازی) خسرو گیتی‌ستان/آن که از شمشیر او خون می‌چکید

طرب‌سرای وزیر است ساقیا (مگزار/ مگذار)/که غیر جام می آن‌جا کند گران‌جانی

صائب چو موج از خطر بحر ايمن است / هر کس عنان به دست توکل سپرده است

توسنی نيست توکل که سکندر بخورد  / هرکه بسپرد عنان را به توکل آسود

با توکل کس نمي پرداخت گر ميداشت شرم / دستگاه نعمت بی خواست بدخود ميکند

با توکل سفری شو که درين راه ، به چاه  / هرکه از دست نينداخت عصا می افتد

گرچه شده‌ام چو مویش از غم / یک موی نخواهم از سرش کم

من قوت ز عشق می‌پذیرم / گر میرد عشق، من بمیرم

عشقی که چنین به جای خود باد / چندان که بود یکی به صد باد

گرچه ز غمش چو شمع سوزم / هم بی‌غم او مباد روزم

حلقه کاروان عشق آنجاست                                           که خرد در میان فرو ناید

عشق هوش است و عقل سرپوشی                                 خویش را هوشیار باید کرد

عاقلان گر غافل‌اند از حال خسرو عیب نیست                    از مجانین کی خبر دارند ارباب عقول؟

عقل را عشق مادر است و پدر                                         عقل را عشق مرجع است و مآب