شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - علوم و فنون ادبی 1 | آزمون شماره 28249

صبحوارم کافتابی در نهان آورده‌ام/ آفتابم کز دم عیسی نشان آورده‌ام

چون قلم اندر نوشتن می‌شتافت/ چون به عشق آمد قلم بر خود شکافت 

این زمین پاک است و آن شوره است و بد/ این فرشته پاک و آن دیو است و دد 

خستۀ عشقم و در دل غم عشق/ عاشق یارم و بر کف می ناب

شاهنامه ابومنصوری حدود سال 346 قمری، به دست عده‌ای از دانشوران خراسان، نوشته شد.

اصل تفسیر طبری را محمدبن جریر طبری به زبان عربی نوشته است و ابوعلی بلعمی آن را به فارسی ترجمه کرده است.

در نثر این دوره هنوز آوردن اصطلاحات علمی و اشعار و امثال رایج نشده است.

نثر این دوره بیشتر به موضوع‌های حماسی، ملی و تاریخی توجه دارد.

او در این دشت بزرگ / چشمه کوچک بی‌نامی بود / کز نهان‌خانه تاریک زمین / در سحرگاه شبی سرد و سیاه / به جهان چشم گشود

به دیدارم بیا هر شب، در این تنهایی تنها و تاریک خدامانند / دلم تنگ است / بیا ای روشن، ای روشن‌تر از لبخند / شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی‌ها

گردها خوابید / روز رفت و شب فراز آمد / گوهرآجین کبود پیر باز آمد / چون گذشت از شب دو کوته پاس

بی‌شک هر مسافر را / این‌چنین دانسته بودم، وین‌چنین دانم / لیک / ای ندانم چون و چند! ای دور / تو بسا کآراسته باشی به آیینی که دلخواه است

فارسی میانه _ فارسی میانه _ فارسی باستان _ فارسی میانه

فارسی میانه _ فارسی میانه _ فارسی باستان _ فارسی نو

فارسی نو _ فارسی باستان _ فارسی نو _ فارسی میانه

فارسی نو _ فارسی میانه _ فارسی باستان _ فارسی میانه