شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 12710

قاضی چون سخن بدین غایت رسانید و از حد قیاس ما آسیب مبالغه درگذرانید

سر به تدارک یکدیگر نهادیم و بوسه بر سر و روی هم دادیم و ختم سخن این بود

طالب نام‌اند و مغفرت و صاحب دنیا و آخرت

ای که گفتی توانگران مشتغل‌اند و ساهی و مست ملاهی، نعم ، طایفه‌ای هستند بر این صفت که بیان کردی.

گفت اگر از مه رویان به سلامت بماند از بدگویان نماند

پرده ناموس بندگان به گناه فاحش ندرد و وظیفه روزی به خطای منکر نبرد

قدمی بهر خدا ننهند و درمی بی من و اذی ندهند

گفت: این چه مردمانند سگ را گشادهاند و سنگ را بسته

شاهد که با رفیقان آید به جفاکردن آمده است به حکم آنکه از غیرت و مضادت خالی نباشد.

جور فراوان بردی و تحمّل بی‌کران کردی.

جوانی خردمند از فنون فضایل حظّ وافر داشت و طبعی نافر.

طایفه‌ای دزدان عرب بر سر کوهی نشسته بودند و منفذ کاروان بسته.

نشست و عتاب آغاز کرد که مرا در حال بدیدی چراغ بکشتی.

جان در حمایت یک دم است و دنیا وجودی میان دو عدم.

دو چیز محال عقل است، خوردن بیش از رزق مقسوم و مردن پیش از وقت معلوم.

قسمت شما حضر شد و نصیب ما سفر.