شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 8: اختیارات شاعری 2 (وزنی) | آزمون شماره 10487

آن را که میسّر نشود صبر و قناعت / باید که ببندد کمر خدمت و طاعت

ز بخت، بی ره و آیین و پا و سر می‌زیست / ز عشق، بی دل و آرام و خواب و خور می‌گشت

مرا شکر منه و گل مریز در مجلس / میان خسرو و شیرین، شکر کجا گنجد؟

دلم نماند پس این خون چیست هر ساعت / که در دو دیدۀ یاقوت بار برگردد

یک

دو

سه

چهار

گر به تو پیچد جهان مپیچ بر خویشتن / تا نه ز هر سوی بیش زیانت آید به جان

من نه به خود شدم چنین شهرۀ کوی‌ها ولی / شد رخ نیکوان بلا عقل و دلم سلیم را

چون تو به باغ بگذری گل نرسد به بوی تو / لیک رسد به قامتت سرو اگر روان بود

خورد خدنگ او بسی خون ز دو دیده پر نشد / سیر کجا کند مگس حوصله عقاب را

تا کی از دست تو خونابه خورم / رحمتی کز غم خون شد جگرم

ما چو یعقوب به مصر، از پی دیدار عزیز / آمدیم اینک و با کلبه احزان رفتیم

چه توان گفت در لطافت دوست / هرچه گویم از آن لطیف‌تر است

گرچه دریا را نمی‌بیند کنار / غرقه حالی دست و پایی می‌زند