شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17246

ناامید از روشنی ای دل، به تاریکی مباش

از شب بخت سیاهم، صبح امّیدی نزاد

بیابی از پس هر رنج، گنج جان‌پرور

پس از تیرگی، روشنی گیرد آب

مرا ز خطّه‌ی شروان برون فکن ملکا / که فرضه‌ای است در او صدهزار بحر بلا    ملک

گرت سودای این راه است سلمان / ز خود بگذر که اوّل منزل آن است            سلمان

هر آن کو قلم را نورزید و تیغ / بر او گر بمیرد مگو ای دریغ               دریغ

دوش در خیل غلامان درش می‌رفتم / گفت ای عاشق بیچاره تو باری چه کسی؟            عاشق

به دل زان نداریم یک مو گرانی                                       که بر سر کشیدیم رطل گران را

بهارت دلا کس ندانست چون شد                                        به هر حال دریاب فصل خزان را

فراموش کردند از مهربانی                                        چه افتاد یاران نامهربان را

رضی این چه شور است در ناله تو                                       که از هوش برده‌ست پیر و جوان را